گنبد Runit

50 سال پس از آنکه آزمایش اتمی ارتش ایالات متحده در اقیانوس آرام پایان یافت، ساکنان جزایر مارشال هنوز با میراث یک زباله دان اتمی درحال تجزیه، موسوم به گنبد Runit، زندگی میکنند.

تپه مرجانی Enewetak بخشی از گروه جزایر مارشال در اقیانوس آرام مرکزی است. آن از حدود 40 جزیرک که مجموعا کمتر از 6 کیلومتر مربع وسعت دارند تشکیل میشود، که یک بخش کم عمق (م: مرداب) با پهنای 80 کیلومتر را دربر میگیرد. پس از پایان جنگ جهانی دوم، ساکنان تخلیه شدند، و تپهء مرجانی برای آزمایشات اتمی بعنوان بخشی از زمینهای آزمایش اقیانوس آرام ایالات متحده مورد استفاده شد.

جسد سربازان ایالات متحده که در آنجا در نبرد Enewetak در طول جنگ جهانی دوم کشته و دفن شده بودند قبل از اینکه آزمایشات شروع شود از قبر بیرون آورده شده و به ایالات متحده برگردانده شدند. مجموعا 43 آزمایش اتمی در Enewetak بین سالهای 1948 و 1958 صورت گرفت. بزرگترین اینها نخستین بمب هیدروژنی بود، با نام رمز Ivy Mike، در سال 1952 که جزیرهء Elugelab را تماما تبخیر کرد. یکی از جزایر Enewetak، ا Runit کوچولو که به زحمت 0.3 کیلومتر مربع میشود، مکان هشت تا از این انفجارهای با قدرت بالا بود.

«معادل 1.6 بمب هیروشیما هر روز از دورهء 12 سالهء آزمایشات بر روی کشور کوچک ما فرو افتاد. دو جزیره از جزایر Enewetak بخار شدند.» Jack Ading – وزیر دارایی و سناتور Enewetak.

در زمان معاهدهء Partial Test Ban مردم بومی شروع به بازگشت به Enewetak کردند، و در پانزده ماه می 1977 حکومت ایالات متحده به ارتش دستور داد تا جزایر را پاکسازی کنند.

85 هزار متر مکعب از خاک سطحی و خورده های آلوده از جزایر مختلف با سیمان پرتلند مخلوط شده و دفن شدند. مکان انتخاب شده، گودال با عمق 9 متر و پهنای 105 متر ایجاد بوسیلهء آزمایش کاکتوس 5 می 1958 در انتهای شمالی Runit بود. مواد با بولدوزر به داخل گودال ریخته شد تا آنکه آن تپه ای کره ای شکل با 7.6 متر ارتفاع شد. گودال سپس بوسیلهء یک سرپوش بتونی با ضخامت 460 میلیمتر پوشانده شد.

گنبد در سپتامبر 1979 با هزینهء 239 میلیون دلار آمریکا کامل شد. سال بعد حکومت ایالات متحده جزایر را برای سکونت امن اعلام کرد، و محلی ها بصورت رسمی اجازهء بازگشت پیدا کردند.

30 سال فرسایش آب و هوای گرمسیری، باج خود را از سرپوش بتونی که اکنون با شکاف ها و ترک ها سوراخ شده است گرفته است. بعضی از این شکافها آنقدر بزرگ هستند که پرندگان در آنها لانه کرده اند. هردوی ساخت و مکان گنبد با علل اقتصادی و راحتی انتخاب شده بودند تا امنیت طولانی مدت. گودالی که گنبد بر روی آن ساخته شد تا مرداب Enewetak امتداد می یابد، و بر روی شالوده های مرجانی که بوسیلهء سایر انفجارهای اتمی نزدیک به سختی شکسته شده بودند قرار میگیرد که خطر قابل توجهی از نشت مواد رادیواکتیو بداخل مرداب را دارد.

دپارتمان انرژی ایالات متحده اظهار کرده است که «ایالات متحده هیچ مسئولیت نگهداری رسمی ای درقبال محل ندارد»، و انکار میکند که هر آلودگی ای از محل آزاد میشود.

در سال 2000 دادگاه شکایت های اتمی جزایر مارشال 340 میلیون دلار به مردم Enewetak بابت از دست دادن استفاده، مشقت، دشواریهای بهداشتی اعطا کرد. هرچند بودجه ای برای پاکسازی محل یا کار تعمیر بر روی گنبد درحال فروریزی در دسترس قرار داده نمیشود.

======================

منبع: .:SonicBomb:. – The Runit Dome

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

*

شما می‌توانید از این دستورات HTML استفاده کنید: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>